Kraj i religia
Chiny to trzeci co do wielkości kraj na świecie. Większa jest tylko Federacja Rosyjska i Kanada. Chiny graniczą z Mongolią, Koreą Północną, Rosją, Wietnamem, Laosem, Birmą, Indiami, Bhutanem, Nepalem, Pakistanem, Afganistanem, Tadżykistanem, Kirgistanem i Kazachstanem. Istnieje tu 56 grup etnicznych. Wśród wyznawanych religii znajdziemy buddyzm, taoizm, konfucjanizm, islam i praktykowane przez niewielka mniejszość chrześcijaństwo. Władze, łącząc najsurowsze na świecie przepisy dotyczące planowania rodziny z ograniczeniami odnośnie wewnętrznej migracji, próbują utrzymać równowagę pomiędzy ludnością wsi i miast, wobec czego większość Chińczyków (65%) mieszka na wsi. Jednak mimo wysiłków państwa wielu zbędnych robotników trafia do miast w poszukiwaniu pracy. W rezultacie wielkie miasta są tu naprawdę wielkie – Szanghaj, z 17 milionami mieszkańców, to prawdopodobnie największa metropolia świata. Niewiele mniejszy jest Pekin, zamieszkany przez 12 milionów obywateli. Podróż do Chin, rozległego kraju o starożytnej historii, to z pewnością podróż życia. O naszą uwagę rywalizują wspaniałości tego kraju – zarówno te stworzone ręką człowieka, jak i będące dziełem natury – osnute mgłą wzgórza widoczne z pokładu sampana płynącego z nurtem meandrującej rzeki, dumne pawilony lśniące od czerwieni i złota, Wielki Mur wijący się szczytami górskich grzbietów i znikający w oddali, czy wreszcie elegancka waza z cieniutkiej porcelany, która liczy sobie kilkaset lat. Podróż do Chin to coś więcej niż przemierzenie połowy kuli ziemskiej i przebycie kilku stref czasowych. To podróż do innego świata, odmiennego kulturowo, językowo i ideologicznie. Nic dziwnego, że w pierwszej chwili możemy czuć się tu obco i nieswojo. Najbardziej oczywistym powodem zagubienia, które niejednokrotnie towarzyszy turystom w Chinach, jest język. Jeszcze większą dezorientację powoduje fakt, że sami Chińczycy mówią w wielu różnych regionalnych dialektach – jest ich blisko 150, a wiele z nich można uznać niemal za odrębne języki. Aby ułatwić wzajemną komunikację, państwo zachęca do stosowania oficjalnego języka urzędowego – putonghua (znanego powszechnie jako ‘ dialekt mandaryński’). Na pocieszenie warto dodać, że pisany język chiński jest wszędzie taki sam!